กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจ x สถานีปลายทาง (feat. Saran)

กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเคยรักเธอยังไง กว่าจะมีความรักที่แทนทุกสิ่งเรื่องจริงคือฉันและเธอ กว่าจะได้มาพบมาเจอต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไร กว่าจะมีคำร้องและท่วงทำนองที่บอกว่ารักมากมาย กว่าจะคืนดอกไม้ที่ร่วงโรยราต้องใช้น้ำตาอีกแค่ไหน รักที่มันดูเก่าแต่เรายังจำได้ดีในความทรงจำสีเทาเทา เฝ้านึกถึงวันที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้ และก่อนจะมีน้ำตาฉันยินดีจะตอบแทนหัวใจ ถ้าได้ยินเสียงที่เธอนั้นบอกคำว่ารักกัน กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเคยรักเธอยังไง กลัวว่าวันหนึ่งใจของฉันจะลืมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน กลัวว่าวันหนึ่งถ้ากลับมาไม่ได้พบกันใหม่ กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว เก็บกระเป๋าออกจากบ้านแล้วฉันค่อยเดินทางตอนสว่าง เปิดโทรศัพท์ปลดล็อกแล้วฉันก็เข้าไปดูที่พยากรณ์อากาศ ว่าวันนี้ฝนตกไหมฉันจะนั่งรถไปหาด ฉันเคยวาดทุกทุกอย่างเอาไว้แต่ทำไมมันดันกลับไม่มีเธอในฉาก ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอลิสต์รายการ เราจะใส่เสื้อคู่ใส่กางเกงลายพราง ไปในทุกที่ที่เราสองอยากจะไปแต่เธอกลับไม่อยู่ในสถานีปลายทาง กลับมาไล่เรื่องราวบางทีฉันคงจะผิดไล่เอื้อมดาวคืนที่มืดมนสนิท ความรู้สึกมากมายที่ใช้อารมณ์ประดิษฐ์มีเพียงแค่เธออยู่ในอุดมคติ คิดถึงตอนที่ฉันท้อแล้วมีเธอลูบไหล่ฉันไม่เคยชินกับรองเท้าคู่ใหม่ แต่ฉันก็พยายามจะเข้าใจว่าความรักมักจะสอนให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ ภาพความทรงจำมันกำลังหยุดนิ่งในขณะที่ตัวฉันยิ่งขุด กาลเวลามันจะสอนว่าให้ฉันหยุดวิ่งมันเป็นเพราะว่าจุดหมายไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งจำฉันเองก็ยิ่งจุก เคยมีเธอเป็นที่สุด กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเคยรักเธอยังไง กลัวว่าวันหนึ่งใจของฉันจะลืมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน กลัวว่าวันหนึ่งถ้ากลับมาไม่ได้พบกันใหม่ กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว มองท้องฟ้าแล้วฉันก็ขอจันทร์ขอให้ฉันเศร้าเพียงแค่วันสองวัน หลังจากนั้นขอให้ฉันกลับไปย้อนกลับไปในช่วงปีสองพัน ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กยังไม่มีรักตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ทำไมดีนัก ไม่ต้องเจ็บไม่ต้องปวดไม่ต้องรวดไม่ต้องร้าวไม่ต้องมีพรากไม่ต้องมีพลัด ก็แค่คนเฮงซวยฉันไม่มีทริกไม่ค่อยเติบโตเรื่องวิธีคิด แล้วเธอจะให้ฉันลืมเธอลงไปได้ยังไงเพราะว่าฉันเหลือแค่เธออยู่ทั้งชีวิต งั้นฉันขอให้เธอมีความสุขมากมากล่ะ ฉันจะทำเท่าที่ใจไหว โปรดจำเอาไว้เธอมีฉันอยู่ข้างข้างคอยอยู่ตรงนี้ไม่เคยไปไหน ละก็นะในตอนนี้ชีวิตฉันไม่มีความรื่นรมย์ ฉันชอบนั่งเหม่อมองธรรมชาติแล้วก็คิดว่าบางทีอยากจะเป็นคลื่นลม ที่ยังคงเดินทางต่อไปแม้ท้องนภามันจะเริ่มมืดลง แล้วฉันก็จะไม่ยอมถอดใจเพราะฉันมองว่าความรักนั้นคือความซื่อตรง แม้ว่าความจริงมันจะช่างมืดมน กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว เพราะฉันมีเธอคนเดียวคือเธอคนเดียว และจะเป็นเพียงคนเดียวอยู่เสมอตลอดไป อยากจะขอให้วันเวลา ช่วยหยุดหมุนหรือเดินช้าช้า ให้เธอกับฉันได้ทบทวนเรื่องระหว่างเราสมควรจบลงใช่ไหม