พูดไม่คิด

แต่สุดท้ายฉันเองนั่นแหละที่ทำไม่ได้ พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต กลับมาได้หรือเปล่า กลับมาได้หรือเปล่า ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้ Oh baby baby เหมือนเสียงหัวใจมันยังตะโกนเรียกหาเธอ ทุกครั้งที่เดินไปเจอที่เก่าที่เรานั้นคู่กัน แต่ว่าฉันเองก็ไม่สนใจ กลับผลักไสให้เธอห่างไป ไม่ต้องห่วงใย ไม่ต้องมาวุ่นวาย แต่สุดท้ายฉันเองนั่นแหละที่ทำไม่ได้ พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต กลับมาได้หรือเปล่า กลับมาได้หรือเปล่า ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้ Oh baby baby ฉันคิดถึงเธอ บางทีมีบางคำ มันไม่ตรงกับหัวใจ ลืมตัวทำลงไป มันก็เสียใจ ได้แต่มาร้องเพลงวอนให้เธอคืนมาได้ไหม อยากจะย้อนเวลานั้นกลับคืนมาได้ไหม เธอพอจะอภัยคนที่พลั้งไป ไม่มีเธอทำอะไรมันดูเศร้า มันก็เศร้า แต่สุดท้ายฉันเองนั่นแหละที่ทำไม่ได้ พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต กลับมาได้หรือเปล่า กลับมาได้หรือเปล่า ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้ Oh baby baby ฉันคิดถึงเธอ เอาข้าวเอาของ เขวี้ยงออกนอกห้อง แต่ไม่กล้าลบรูปเธอจากเมมโมรีที่อยู่ในกล้อง ถึงเข้าใจความรู้สึกของน้ำกะทิที่ขาดลอดช่อง ว่าน้ำตาเช็ดหัวเข่ามันไหลลามได้ไปถึงน่องขา ยอมเป็นผู้ต้องหาในคดี ที่ใช้ส้นเท้าคิดแทนหัวใจ ก่อนจะเอื้อนถ้อยวจี ตอนเธอจากไปก็ทำไม่ซี แต่ทำไมตอนอยู่คนเดียวต้องนั่งกินเหล้า (ก็นั่นนะซี) คงจะจริงอย่างที่เธอเคยว่าเรา ว่าที่คางมีเครา แต่ในปากมีหมาปั๊ก มีไซบีเรียน มีปอม มีเชาเชา แต่ดอกไม้เธอรู้หรือเปล่า ที่หมาเห่าเพราะหมารัก กลับมาเถอะนะ ขาดเธอฉันกินไม่ลง เอาแต่นั่งมองแต่ชุดของเธอกับยกทรง มันอาจวกวนไปสักหน่อยนะใจผู้ชาย ดูอารมณ์ร้าย ปากร้าย ใจร้าย แต่สุดท้ายฉันเองนั่นแหละที่ทำไม่ได้ พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต กลับมาได้หรือเปล่า กลับมาได้หรือเปล่า ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้ Oh baby baby ฉันคิดถึงเธอ End