Przyjdzie Panie zaginąć

Przyjdzie Panie zaginąć Ratunku potrzeba Którego ja nie pragnę Jak od Ciebie z nieba Twej się woli polecamy I przyznać to muszę Miasto wszelkiej pociechy Ciężki żal odnoszę Wszakże ja to od Ciebie Zbawiciela mego Przyjmuje też ochotnie Serca wesołego Jestem jak wodna trzcina Która z wielkiej suszy Skoro lada wiatr wionie Zarazem ją skruszy Albo jak liść zielony Który mrozem zdjęty Odradzalnego drzewa Bywa precz odcięty Który na ziemię padłszy Za nic już nie stoi Tylko się jego szumu Daremnie zwierz boi Tylko się jego szumu Daremnie zwierz boi Przyjdzie Panie zaginąć Ratunku potrzeba Ratunku